من کنت مولاه فهذا علی مولاه
کدام وحی نازل شده که پیامبر صلیاللهعلیهوآله ، هیجان را با نفسهایش
در هوا میپراکند؟
شقیقههای رسول اللّه صلیاللهعلیهوآله کدام شگفتی راعرق کرده است که
حتی صحرا، سراپا گوش ایستاده تا نازل شود شکوفههای کلام از دهان
مبارک پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله . تا بهار را بشنود.
قافله ازرفتن بازمیماند، دست بلند پیامبر صلیاللهعلیهوآله را که فرمان
ماندن میدهد.زینها بر هم سوار میشوند تا آفتاب.
برکه،هیجان را زانو زده است.پیامبر،هیجان را بالا میرود تا نفس در
سینهها حبس شود ؛ نکند قبله عوض شده باشد!... نکند معجزهای
درراه!... نکند!...دستی تکان میدهد تا سکوت پر بگیرد و پروانههای
کلام را بر لبها بنشاند و خاطرهای پریشان را آرام کند.
لب وا میکند پیامبر صلیاللهعلیهوآله و حروف نام (علی علیهالسلام )،
همچون پروانههایی زیبا، فضا را پر میکنند.تا برکه موج بزند سراسر
لبخندهای دیرسالش را.
علی علیه السلام در کنار پیامبر صلیاللهعلیهوآله ایستاده؛ عکسشان در
برکه تصویر میکند یکی بودن را.
سه باردشت تکرار میکند صدای رسای پیامبر صلیاللهعلیه وآله را
که سه بار در برکه همیشه شاهد مظلومیت ، برکه همیشه گواه غدیر
موج میزند «من کنت مولاه فهذا علی مولاه».
سنگ ریزههای بیابان ، سه بار تکرار میکنند. باد ، سه بار پژواک
میکند در هر چه کوه است.
حجازقسم میخورد سه بار،این کلمات ملکوتی را هیجان،کل میکشد
این شادی بهنگام را، این شوق بیپایان را، این خبر شادباش را.
برکه میرقصد؛ همچون اشکهایی که از خوشحالی بر گونههای
اسلام میرقصید. آفتاب، هلهله میکند برکه خوشبخت غدیررا که به
تماشای تبریک این فرخنده روز نشسته است.دست دادن مسلمانان با
علی علیهالسلام جانشین پیامبر صلیالله علیه وآله و وصی خدا را.
«عباس محمدی»
غدیر،یک کلمه نیست، یک برکه نیست؛ یک دریاست؛ رمزی است
بین خدا وانسان.
روزاکمال دین وعید ولایت امیرالمؤمنین(ع) پیشاپیش برشما مبارکباد.
